Páginas

lunes, 16 de marzo de 2026

Reseña: Costas, Ledicia "Recinto Gris"

Recinto Gris
Ledicia Costas




Sinopsis:
Tras unha día de galerna, Cidade Vii foi invadida por un exército adestrado para conseguir unha cidade perfecta. Aqueles soldados altísimos de uniforme negro e cabeza de lobo peiteaban o territorio, rexistraban cada casa, non deixaban nada ao chou. Tiñan instrucións moi claras que cumprir: colleren aqueles que perturbaban o equilibrio social, ás persoas consideradas diferentes, metelas nos camións e trasladalas a Recinto Gris, un lugar habilitado para aloxar os que non encaixaban no seu deseño. Aqueles soldados lobos presentáronse na casa de Nube, unha rapaza incapaz de mentir, coa intención de levala.
Querido diario:

Ao ler Recinto Gris” de Ledicia Costas, sinto que a historia vai moito máis aló dunha simple narrativa de cárcere e rebeldía. Para min, cada personaxe representa unha perspectiva diferente sobre a sociedade, pero tamén sobre como vivimos e percibimos a diversidade. Todos teñen algo que os diferencia dos demais, e iso é precisamente o que os fai especiais.

O Recinto Gris non é un lugar físico; é unha metáfora dunha sociedade que ás veces impón normas demasiado estritas, que non permite creatividade e castiga á xente que ten capacidades especiais ou perspectivas diferentes. Por iso vexo a historia como unha homenaxe ás persoas neurodiverxentes, ás persoas con diversidade funcional e a todas aquelas que teñen “dons” que as fan únicas.

Os lobos, inicialmente parecen un símbolo ou un disfraz, pero a escena coa cabeza real de lobo deixa claro que a liberdade e o perigo están entrelazados. E o voar convértese nun símbolo central: voar representa liberdade, decisión propia e o poder de seguir adiante, sexa con ás de bolboreta ou de paxaro branco.

O que máis me impacta é o final: non é o remate, senón o comezo real. Chegar ao Recinto Gris é chegar a un punto de morte simbólica, un lugar onde non se está construíndo nada, se cumpre castigo. Romper coas normas e facelo usando as propias capacidades é un acto de valentía e de esperanza. É un recordatorio de que, aínda cando todo parece gris e restritivo, sempre podemos voar cara ao que realmente queremos.

Para min, “Recinto Gris” é unha chamada á liberdade, á autenticidade e á esperanza, e reflicte perfectamente a necesidade de atopar persoas que nos acompañen, nos comprendan e nos axuden a iniciar un novo capítulo na nosa vida.

lunes, 2 de marzo de 2026

Reseña: King, Allison "La compañía de Lapiceras Fénix"

Publicidad: Mil gracias a Umbriel por este ejemplar gratuito. 

Colaboración: La editorial no me paga, solo me envía el libro. 


La compañía de Lapiceras Fénix

Allison King




Sinopsis:
En esta deslumbrante novela debut, una joven programadora desentraña la historia de una compañía de lapiceras olvidada de Shanghái y de un legado de magia, espionaje y secretos familiares que cambiará el curso de su vida para siempre.

Monica Tsai dedica la mayor parte de sus días a la programación de una aplicación que busca conectar a desconocidos. Como solitaria confesa, se refugia en un mundo digital mientras cuenta los días que faltan para regresar a casa con sus queridos abuelos. Ahora, que son nonagenarios, Monica se preocupa constantemente por ellos, en especial por su abuela Yun, cuya memoria ha empezado a fallar.

Por este motivo, Monica se propone encontrar a Meng, la prima que Yun perdió hace tiempo, antes de que sea demasiado tarde. En su búsqueda, contacta con una joven archivista que le entrega un lápiz que contiene una pista sobre una historia familiar oculta. A través de este descubrimiento, Monica empieza a conocer los años que su abuela pasó en Shanghái, trabajando en la Compañía de Lapiceras Fénix.

Cuando la Segunda Guerra Mundial estalló ante su puerta, Yun y Meng adquirieron un poder único heredado por las mujeres de su familia: la capacidad de recuperar historias a través de los lápices con los que fueron escritas. Sin embargo, cuando unos funcionarios del gobierno descubrieron su habilidad secreta, ambas se vieron obligadas a llevar una vida de espionaje y a desvelar las historias de otras personas para sobrevivir.

Una epopeya familiar arrolladora y una poderosa historia de amor, con una resonancia emocional muy profunda, la brillante y creativa novela debut de Allison King nos invita a cuestionarnos hasta qué punto conocemos en realidad nuestra propia historia, así como todas las maneras cautivadoras en las que puede conectarnos con la vida de los demás.
Querido diario:

Este es uno de esos libros que te atrapan por la idea. Una historia que mezcla memoria, herencia familiar, tecnología y un toque de magia alrededor de unas lapiceras capaces de recuperar recuerdos escritos… solo con eso ya me tenía dentro.

La novela se mueve entre pasado y presente, conectando la vida de Monica con la de sus antepasadas en la Shanghái de la Segunda Guerra Mundial. Esa estructura le da profundidad y permite explorar temas como la identidad, la memoria y el peso de lo que no se cuenta. Hay escenas realmente bonitas, con una atmósfera muy cuidada y una sensibilidad especial hacia los vínculos familiares.

Es cierto que, en algunos momentos, el ritmo se siente un poco irregular y hay tramos que podrían ser más ágiles. También hay ideas muy potentes que quizá merecían un desarrollo todavía mayor. Pero, más que un defecto grave, lo viví como una novela ambiciosa que quiere abarcar mucho y que, en esa amplitud, tiene momentos que brillan más que otros.

En conjunto, me quedo con la originalidad de la propuesta y con la forma en que la historia habla de los recuerdos como algo vivo, frágil y necesario. Es una lectura que invita a parar y pensar en lo que heredamos, en lo que escribimos… y en lo que decidimos guardar.

Puede que no sea perfecta, pero sí es una historia con alma, y eso ya es mucho.