Páginas

martes, 28 de abril de 2026

Reseña: Fragoso, José "Burricornio. El ataque de los unicornios karatekas"


Gracias a Bibiana Ripol. Este libro ha sido enviado por la entidad como colaboración. No existe remuneración económica y la reseña refleja únicamente mi opinión como lectora. 


Burricornio

El ataque de los unicornios karatekas

José Fragoso




Sinopsis:
El sueño de Burricornio de ser una estrella continúa: ¡luces, cámara y acción! En esta aventura viajará nada menos que a Nueva York para participar en el rodaje de la película del año: El Ataque de los Unicornios Karatekas. Y por supuesto no estará solo, le acompañarán la cerdita Camelia y el resto de animales de la granja Bellavista. Pero la gran ciudad está llena de sorpresas: desde las repugnantes ratas del metro hasta el animal más enorme y famoso de la historia del cine. Cuando un peligro amenaza el rodaje… ¡solo la amistad podrá salvarlo todo!
Querido diario:

Acabo de aceptar la colaboración más tierna del año. Os dejo por aquí la imagen del primer libro de esta serie: 



Debo confesar que solo he leído el segundo y no me arrepiento para nada, es muy yo. Puede parecer un sencillo cuento de animales que hablan, pero yo creo que en realidad va de identidad, de que puedes ser lo que quieras si te lo propones, trata de optimismo, de amistad y de justicia. Ahora el problema es que quiero comer magdalenas de cereza pero todo se andará. 

Por cierto, si lo podéis tener en las manos, por favor, fijaos en la cantidad de detalles, como el autorretrato del autor de la solapa con su cuerno de unicornio (yo tengo uno, ejem, ejem). 

Quién te dice que no puedes triunfar en el mundo del cine por haber nacido en un entorno rural, pues efectivamente, nadie, a esa gente no hay que escucharla. Tengo que agradecer mucho a Bibiana Ripol por esta colaboración que ha hecho sonreír a mi corazón. Lo que no solucione un unicornio, al menos, lo hace más agradable, aunque en realidad sea un Burricornio, nadie es perfecto. 

Imagino al autor recorriendo las zonas más características de Nueva York mientras crea unos animalillos de granja muy locuelos y superentusiastas que no entienden un no por respuesta. Yo, que me encuentro en un momento muy exigente de la vida, necesito aprender algo muy importante de Bruno: valorar todos y cada uno de nuestros éxitos, por pequeños que puedan parecer, porque de ellos están hechos nuestros sueños y de cumplir sueños se compone nuestra vida. 

Ojalá vea regalar muchos ejemplares de Burricornio a los peques de la casa y recordad leer con ellos un ratito cada noche antes de dormir, estaréis creando grandes lectores, unos estupendos soñadores y quién sabe, quizás unos futuros exitosos. Por favor, dejad libros como este al alcance de los niños. ¡Mil gracias por leer!

Reseña: Roux, Madeleine "Al otro lado del bosque"


Gracias a Puck. Este libro ha sido enviado por la editorial como colaboración. No existe remuneración económica y la reseña refleja únicamente mi opinión como lectora. 


Al otro lado del bosque

Madeleine Roux




Sinopsis:

Una joven debe iniciar un aterrador viaje a través de un bosque letal.

Desde que tiene uso de razón, Valla ha oído que su belleza le proporcionaría una vida con la que otros solo pueden soñar. Cuando el misterioso Conde Leonid la elige como su prometida, Valla ve la oportunidad perfecta para escapar de su anodino pueblecito. El único obstáculo que se interpone en su camino es el trayecto que debe recorrer por el peligroso bosque de Gottyar, del que muchos no regresan.

Repleto de criaturas mortíferas y astutas, el Gottyar enseguida hace gala de su reputación con un ataque que deja a Valla herida y con el rostro destrozado. Finalmente, llega al castillo, exhausta pero aliviada por estar a salvo al fin. Sin embargo, las cosas han cambiado. Ya no es la joven hermosa que era, y el Conde no está en absoluto contento... Atravesar el Gottyar ha sido una victoria, pero la verdadera batalla comienza cuando ve lo que la aguarda entre las paredes del palacio.

En esta implacable novela de empoderamiento femenino, que hereda lo mejor del terror, de los cuentos de hadas y del folclore, una heroína marcada por la adversidad debe valerse de la brutalidad de la naturaleza y enfrentarse a sus mayores miedos para recuperar lo que le han arrebatado: su propia vida.


Querido diario:

Se trata de una historia que se adentra en la fantasía oscura con paso firme, combinando mitología y feminismo en un relato que no solo atrapa, sino que inquieta.

Desde sus primeras páginas, el libro deja claro que no va a ser una lectura complaciente. El inicio es impactante, casi brusco, y marca el tono de todo lo que viene después: un viaje donde el peligro no es una posibilidad lejana, sino una presencia constante.

La ambientación es, sin duda, uno de sus mayores aciertos. El bosque no es solo un escenario, sino una entidad viva, cargada de simbolismo y de ecos del terror folclórico de Europa del Este. Hay algo profundamente inquietante en cómo se construye ese mundo: criaturas, mitos y supersticiones que parecen surgir de historias antiguas, de esas que se susurran alrededor del fuego y nunca terminan bien. Esa base folclórica le da una personalidad muy marcada a la novela y refuerza esa sensación de desasosiego que la recorre.

A esto se suma un ritmo mucho más ágil de lo que cabría esperar en una historia tan atmosférica. La trama avanza con fuerza, con giros argumentales que aparecen en los momentos justos y que mantienen la tensión sin dar apenas respiro. Es de esos libros que, cuando crees que ya sabes por dónde va, decide cambiar las reglas.

La combinación de mitología y feminismo, además, se siente orgánica y bien integrada en la historia. No está ahí solo como marco temático, sino que atraviesa las decisiones de los personajes, sus conflictos y su evolución, aportando profundidad sin perder de vista la narrativa.

En cuanto a los personajes, funcionan como ancla emocional dentro de un entorno hostil y cambiante. Es fácil conectar con ellos, entender sus miedos y acompañarlos en un viaje donde la amenaza es constante y nada está realmente bajo control.

En conjunto, es una novela que destaca por su atmósfera oscura, su ritmo trepidante y su capacidad para mezclar lo mítico con lo inquietante. Ideal para quienes disfrutan de historias que beben del folclore, con giros que sorprenden y una sensación persistente de peligro.

Reseña: Bonnin, Elisa A. "En la oscuridad del bosque"


Gracias a Urano. Este libro ha sido enviado por la editorial como colaboración. No existe remuneración económica y la reseña refleja únicamente mi opinión como lectora. 


En la oscuridad del bosque

Elisa A. Bonnin



Sinopsis:
Un fascinante dark academia sobre la magia, la soledad y el poder de la familia que elegimos

Oculta cerca de la costa de Washington y envuelta en la niebla, hay una isla que no aparece en ningún mapa. En ella se encuentra Ellery West.

La prestigiosa escuela de magia se ha convertido en el hogar de Faith. Tras una mudanza internacional y años de adaptarse a una nueva cultura y a un nuevo idioma, Faith siente que Ellery es el único lugar donde puede ser ella misma. Hasta que un día entra en el bosque con otra estudiante… y solo ella regresa.

Ahora, marcada con la Línea Roja en el uniforme, la señal que identifica a los estudiantes considerados demasiado peligrosos para asistir a las clases normales, Faith se convierte en una paria social, una exiliada de Ellery West. Sin embargo, solo necesita mantener la cabeza gacha durante un año más para graduarse y conservar su magia. Porque, cuando los estudiantes suspenden en Ellery West, se les arrebata para siempre. Y Faith no puede permitirse algo así.

Pero empiezan a suceder cosas terribles entre los estudiantes, y la magia negra que se ha desatado en el bosque parece ser la responsable. Para detenerla, Faith y el resto de Líneas Rojas tendrán que unir fuerzas y arriesgarse a ser expulsados del mundo mágico para siempre.
Querido diario:

Es una historia que te atrapa poco a poco, con esa sensación constante de inquietud que define tan bien al dark academy.

Mi primera impresión, de hecho, fue muy positiva incluso antes de empezar: han mantenido la portada original tras la traducción, y me parece todo un acierto. Es preciosa y encaja perfectamente con la ambientación del libro, algo que siempre suma cuando te metes en este tipo de historias tan atmosféricas.

Más allá de eso, hay un tema que atraviesa toda la novela y que me ha tocado especialmente: el sentimiento de pertenencia. Por mi propia experiencia, después de haber pasado tantos años lejos del lugar en el que nací, sé lo importante que es sentirse parte de algo, y creo que el libro lo refleja muy bien, especialmente en una etapa tan intensa como la de estudiar y construirse como persona.

También me ha gustado la representación de algunas minorías, tratada con naturalidad, sin sentirse forzada, y que aporta más capas a la historia. Y, por supuesto, he terminado encariñándome con el grupo de personajes: tienen ese equilibrio entre cercanía y misterio que hace que quieras seguir leyendo solo por ver cómo evolucionan.

La novela mantiene un ritmo pausado pero intencional, con una atmósfera densa que se siente en cada página. No es una historia ligera, sino de las que se disfrutan poco a poco, dejándote envolver por sus secretos, sus silencios y sus zonas grises.

En conjunto, es una lectura que destaca no solo por su estética oscura, sino por lo que transmite y por cómo conecta con emociones muy reales.

domingo, 26 de abril de 2026

Reseña: Lloyd, Josie y Rees, Emilyn "Tú y yo y tú y yo y tú y yo"


Gracias a Titania. Este libro ha sido enviado por la editorial como colaboración, junto con un pequeño detalle promocional. No existe remuneración económica y la reseña refleja únicamente mi opinión como lectora. 


Tú y yo y tú y yo y tú y yo

Josie Lloyd y Emilyn Rees



Sinopsis:
Una pareja. Un pasado. Un millón de futuros. Adam y Jules llevan veinticinco años casados cuando descubren una máquina del tiempo en su cobertizo… ¿Será capaz de devolverles la chispa romántica o lo destrozará todo?

Aquí tienes a Adam y a Jules. Casados durante casi veinticinco años y anclados en el pasado, con un futuro que parece… en fin, aburrido.

Hasta que Adam encuentra un montón de viejas cintas de casete con recopilatorios de canciones que Jules y él se regalaban el uno al otro cuando eran jóvenes y se estaban enamorando. Desempolva su viejo radiocasete, mete una de las cintas, le da al play… y pasa lo inimaginable.

Con el poder de viajar en el tiempo, Jules y él pueden volver a momentos cruciales en su pasado. ¿Será esto la clave para recuperar la chispa? A través del multiverso, se embarcan en una caza épica para conseguir su historia de amor perfecta. Sin embargo, conforme visitan el pasado, se dan cuenta de que viajar en el tiempo podría ser igual de peligroso que de adictivo, porque la tentación de cambiar algunos detallitos es irresistible.

¿Serán capaces de encontrar el camino de vuelta a su desastrada, imperfecta y gloriosa vida a medida que las consecuencias empiezan a descontrolarse? ¿O se perderán el uno al otro para siempre?

Divertida, conmovedora y sincera, Tú y yo y tú y yo y tú y yo es una comedia romántica de viajes en el tiempo con todos los maravillosos detalles necesarios para convertirse en un clásico que te hará sentir bien de inmediato.

Este libro llega justo veinticinco años después de la publicación de la primera novela escrita de forma conjunta por Josie Lloyd y Emlyn Rees, Finalmente juntos, que alcanzó el número uno en la lista de los más vendidos del Sunday Times y que fue traducida a veintisiete idiomas y llevada al cine por Working Title. Josie y Emlyn han seguido escribiendo juntos y por separado, y viven con sus hijas y su perro junto a la playa de Brighton, pero, por desgracia, no han descubierto un agujero en el continuo espacio-tiempo en el cobertizo de su jardín… De momento, por lo menos.

Querido diario:

Hay libros que son una historia… y luego están los que juegan contigo. Tú y yo y tú y yo y tú y yo es claramente de los segundos.

Gracias a Titania por esta colaboración, porque lo que parecía una comedia romántica con aire nostálgico se ha convertido en algo bastante más retorcido (en el buen sentido): una historia donde el tiempo no es un decorado… es el conflicto.

Aquí no estás leyendo simplemente cómo dos personas se conocen, se gustan y ya. Aquí entras en un bucle de decisiones, errores, segundas oportunidades y “¿y si…?” constantes. Porque sí, hay viajes en el tiempo, pero no como excusa, sino como herramienta para desmontar la idea romántica de que todo tiene una versión perfecta si pudieras repetirlo.

Y eso es lo que más me ha gustado: no idealiza. Cada vez que el pasado cambia, algo se recoloca… y no siempre para mejor. A veces arreglas una cosa y estropeas otra. A veces lo que creías que era el problema no lo era tanto. Y ahí es donde la historia deja de ser ligera y empieza a tener peso.

La forma en la que está escrita (alternando puntos de vista) funciona especialmente bien en este tipo de historia, porque te permite ver cómo cada uno vive el mismo momento… o versiones distintas del mismo momento. Y eso, con los saltos temporales, crea una sensación muy curiosa: como si estuvieras viendo varias realidades superpuestas y tratando de encajar el puzle.

Y luego están los 90. Pero ojo, no como simple nostalgia estética de “qué guay era todo”, sino como parte del mecanismo de la historia. Sin móviles, sin inmediatez, sin poder comprobar todo al segundo… las decisiones pesan más, los malentendidos duran más y las emociones se viven de otra manera. Y eso hace que cada cambio en el tiempo tenga más impacto.

Me ha parecido una historia ágil, muy fácil de leer, pero con ese punto incómodo que te hace pensar: ¿realmente querrías volver atrás y cambiar algo si no sabes en qué se va a convertir todo después?

No es la típica historia romántica. Y si entras pensando que lo es, te llevas sorpresa.

miércoles, 8 de abril de 2026

Reseña: Costas, Ledicia "Pel de cordeiro"


Pel de cordeiro

Ledicia Costas



Sinopsis:
Catarina pertence a unha estirpe de bruxas. Herda da súa avoa o oficio e afonda nos segredos das plantas medicinais. Críase nunha consulta demencial, onde acoden enfermos con todo tipo de doenzas. Nos últimos anos da Inquisición, no medio da fame e a miseria, elas son o máis semellante a un doutor que existe en Merlo, pero cunha diferenza: son necesarias pero tamén odiadas.
Lola é unha muller do século XXI que atravesa unha crise persoal. Entra en contacto cunhas forzas que non comprende. A ruptura coa súa parella, as súas dúbidas sobre a maternidade e o desbloqueo de recordos que tiña esquecidos provócanlle un colapso.
Ledicia Costas afonda no espertar sexual, na violencia e na maxia con grandes doses de fantasía. Unha novela hipnótica, que explora o erotismo e a escuridade e nos envolve nunha atmosfera tan terrible como preciosa.
Querido diario:

Aínda que collín este libro da biblioteca, sen esperar grandes sorpresas, “Pel de cordeiro” conseguiu transportarme a un mundo cheo de maxia, bruxas e segredos familiares que se van pasando de xeración en xeración. É como abrir unha antiga casa abandonada nunha vila esquecida, onde cada recuncho conta historias que agardan a ser descubertas, e cada sombra parece susurrar segredos dun pasado misterioso.

A primeira parte conquistoume especialmente pola súa ambientación máxica e polo encanto de Catarina, unha protagonista fascinante que encaixa perfectamente co aire enigmático da novela. Non obstante, o estilo da autora, que non diferenza claramente os diálogos da narración, fixo que a lectura fose un pouco máis lenta nalgúns momentos.

Na segunda parte, a historia centra máis o seu fío en Lola e nos conflitos humanos, perdendo algo da maxia inicial. Aínda así, o final aberto é un acerto, reforzando a sensación de que a maxia nunca remata e que sempre hai unha nova herdeira que continuará o legado. Persoalmente, quedei con moitas incógnitas abertas: a marca da lingua, a casa e o cemiterio de dúas tumbas, e tamén con curiosidade por Aurora, a filla de Lola, que parece ser a verdadeira portadora da maxia familiar.

En resumo, “Pel de cordeiro” é unha lectura que mestura misterio, maxia e tradicións familiares cunha prosa envolvente, ideal para quen queira perderse nun mundo onde cada tumba, cada casa e cada segredo gardan historias que parecen cobrar vida. E, aínda que o fixen desde a biblioteca, non puiden evitar sentir que estaba abrindo unha porta a un universo propio de bruxas e segredos, listo para ser explorado.

Se te atreves a abrir esa porta, cada páxina podería facerte sentir que camiñas por corredores antigos, rodeado de sombras que contan historias que só a maxia pode revelar… 


O sol de verán caía en raias douradas sobre a vila antiga, onde xa non vivía ninguén, e o vento movía as follas secas como se contasen segredos esquecidos. Vitoria apertou a man de Aurora con suavidade, guiándoa pola rúa de pedra que levaba ao cemiterio de bruxas. Cada tumba parecía murmurar algo, nomes medio esvaídos, símbolos que brillaban apenas ao contacto do ollar da nena.

—Mira, Aurora —dixo Vitoria—, aquí é onde as nosas antepasadas descansan. Cada unha delas deixou un pouco da súa maxia neste mundo. Non a mires con medo; aprende a escoitala.

Aurora acercouse a unha das tumbas e sentiu un frío suave, como un sopro antigo. Había unha marca esculpida na pedra que recordaba a lingua que vira en Catarina: un símbolo que parecía mover-se baixo a súa mirada. Sen querer, tocou a pedra e unha pequena chispa de luz azulada percorreu a súa man.

Nun recanto da rúa, unha sombra apareceu entre as casas abandonadas. Era un rapaz da súa idade, de ollos claros e mirada intensa, cun aire que lle resultaba sorprendentemente familiar. Vitoria sorriu con discreción.

—Este é Xoán —dixo—, descendente do avó de Catarina. Sempre aparece alguén así, parece ser unha tradición…
Aurora frunciulle o ceño, pero sen poder evitar que o corazón lle derretese nun brillo tímido. O rapaz, sen mediar palabra, inclinouse e fixo unha pequena reverencia, como se respectase o silencio e a historia do lugar.

—Encántame este sitio —murmurou Xoán, mirando o cemiterio—. Hai algo aquí que non se pode explicar con palabras.
Aurora sentiu que a súa maxia, a herdanza das bruxas da súa familia, respondía ao seu redor, e unha curiosidade nova queimoulle dentro: quería descubrir todos os segredos que aquelas tumbas gardaban, e tamén aquel rapaz misterioso que parecía entrelañado co destino da súa familia.

Vitoria apertou de novo a súa man.
—Ves, nena? A maxia nunca desaparece. Sempre hai alguén que a herda, e sempre hai historias que contan… historias que agardan a ser descubertas.

Aurora suspirou e sorriu, deixando que a luz do sol e o misterio das tumbas a envolvesen. O verán apenas comezara, e xa prometía aventuras que serían só súas.