Reseña: Costas, Ledicia "Pel de cordeiro"

Pel de cordeiro

Ledicia Costas

Sinopsis:

Catarina pertence a unha estirpe de bruxas. Herda da súa avoa o oficio e afonda nos segredos das plantas medicinais. Críase nunha consulta demencial, onde acoden enfermos con todo tipo de doenzas. Nos últimos anos da Inquisición, no medio da fame e a miseria, elas son o máis semellante a un doutor que existe en Merlo, pero cunha diferenza: son necesarias pero tamén odiadas.

Lola é unha muller do século XXI que atravesa unha crise persoal. Entra en contacto cunhas forzas que non comprende. A ruptura coa súa parella, as súas dúbidas sobre a maternidade e o desbloqueo de recordos que tiña esquecidos provócanlle un colapso.

Ledicia Costas afonda no espertar sexual, na violencia e na maxia con grandes doses de fantasía. Unha novela hipnótica, que explora o erotismo e a escuridade e nos envolve nunha atmosfera tan terrible como preciosa.

Querido diario:

Aínda que collín este libro da biblioteca, sen esperar grandes sorpresas, “Pel de cordeiro” conseguiu transportarme a un mundo cheo de maxia, bruxas e segredos familiares que se van pasando de xeración en xeración. É como abrir unha antiga casa abandonada nunha vila esquecida, onde cada recuncho conta historias que agardan a ser descubertas, e cada sombra parece susurrar segredos dun pasado misterioso.

A primeira parte conquistoume especialmente pola súa ambientación máxica e polo encanto de Catarina, unha protagonista fascinante que encaixa perfectamente co aire enigmático da novela. Non obstante, o estilo da autora, que non diferenza claramente os diálogos da narración, fixo que a lectura fose un pouco máis lenta nalgúns momentos.

Na segunda parte, a historia centra máis o seu fío en Lola e nos conflitos humanos, perdendo algo da maxia inicial. Aínda así, o final aberto é un acerto, reforzando a sensación de que a maxia nunca remata e que sempre hai unha nova herdeira que continuará o legado. Persoalmente, quedei con moitas incógnitas abertas: a marca da lingua, a casa e o cemiterio de dúas tumbas, e tamén con curiosidade por Aurora, a filla de Lola, que parece ser a verdadeira portadora da maxia familiar.

En resumo, “Pel de cordeiro” é unha lectura que mestura misterio, maxia e tradicións familiares cunha prosa envolvente, ideal para quen queira perderse nun mundo onde cada tumba, cada casa e cada segredo gardan historias que parecen cobrar vida. E, aínda que o fixen desde a biblioteca, non puiden evitar sentir que estaba abrindo unha porta a un universo propio de bruxas e segredos, listo para ser explorado.

Se te atreves a abrir esa porta, cada páxina podería facerte sentir que camiñas por corredores antigos, rodeado de sombras que contan historias que só a maxia pode revelar… 

O sol de verán caía en raias douradas sobre a vila antiga, onde xa non vivía ninguén, e o vento movía as follas secas como se contasen segredos esquecidos. Vitoria apertou a man de Aurora con suavidade, guiándoa pola rúa de pedra que levaba ao cemiterio de bruxas. Cada tumba parecía murmurar algo, nomes medio esvaídos, símbolos que brillaban apenas ao contacto do ollar da nena.

—Mira, Aurora —dixo Vitoria—, aquí é onde as nosas antepasadas descansan. Cada unha delas deixou un pouco da súa maxia neste mundo. Non a mires con medo; aprende a escoitala.

Aurora acercouse a unha das tumbas e sentiu un frío suave, como un sopro antigo. Había unha marca esculpida na pedra que recordaba a lingua que vira en Catarina: un símbolo que parecía mover-se baixo a súa mirada. Sen querer, tocou a pedra e unha pequena chispa de luz azulada percorreu a súa man.

Nun recanto da rúa, unha sombra apareceu entre as casas abandonadas. Era un rapaz da súa idade, de ollos claros e mirada intensa, cun aire que lle resultaba sorprendentemente familiar. Vitoria sorriu con discreción.

—Este é Xoán —dixo—, descendente do avó de Catarina. Sempre aparece alguén así, parece ser unha tradición…
Aurora frunciulle o ceño, pero sen poder evitar que o corazón lle derretese nun brillo tímido. O rapaz, sen mediar palabra, inclinouse e fixo unha pequena reverencia, como se respectase o silencio e a historia do lugar.

—Encántame este sitio —murmurou Xoán, mirando o cemiterio—. Hai algo aquí que non se pode explicar con palabras.
Aurora sentiu que a súa maxia, a herdanza das bruxas da súa familia, respondía ao seu redor, e unha curiosidade nova queimoulle dentro: quería descubrir todos os segredos que aquelas tumbas gardaban, e tamén aquel rapaz misterioso que parecía entrelañado co destino da súa familia.

Vitoria apertou de novo a súa man.
—Ves, nena? A maxia nunca desaparece. Sempre hai alguén que a herda, e sempre hai historias que contan… historias que agardan a ser descubertas.

Aurora suspirou e sorriu, deixando que a luz do sol e o misterio das tumbas a envolvesen. O verán apenas comezara, e xa prometía aventuras que serían só súas.