Conta, Sherezade
Suso de Toro
Sinopsis:
Luz asiste a un curso de creación literaria e decátase de que descoñece a verdadeira historia da súa familia, da súa vida, polo que decide utilizar a escrita literaria para reconstruíla. A investigación e o proceso de documentación que leva a cabo para crear esa súa novela vital vaille ir desvelando datos e acontecementos que xa estaban aí e agardaban agochados e silenciosos nalgún lugar da memoria. A reflexión sobre a literatura, o descubrimento de segredos familiares que proceden de tempos dunha guerra civil destrutiva a todos os niveis e a reconfiguración da propia identidade son os asuntos que se tratan en «Conta, Sherezade», unha novela que se vai construíndo mentres se le. Suso de Toro sorpréndenos cunha historia en que a literatura se converte en protagonista da propia novela e nun medio para comprender a vida.
Querido diario:
Conocí este libro a través de uno de los Clubes de lectura a los que asisto. Esta lectura me ha sorprendido gratamente, sobre todo la primera parte.
El tema de la dictadura junto a otros como el Holocausto estoy un poco ya empachada de encontrármelo en libros pero bueno, se entiende.
La narración es extrañísima, empieza en primera persona y luego de repente cambia a tercera y lo justifica porque la misma protagonista está escribiendo un libro y va cambiando conforme su profesor le aconseja, así que, además de ir contando la historia de forma un poco improvisada para mi gusto, además lo intercala con cartas al profesor y ya si eso te imaginas tú la respuesta, así que, no es autobiográfico, no es un libro de investigación, ni tampoco un thriller, no va estrictamente sobre la posguerra ni tampoco es una novela epistolar, pero al parecer funciona.
Al comienzo de todo, que es lo que más me ha gustado, resulta que el abuelo de la protagonista que sufre un deterioro cognitivo no deja de preguntar qué ocurrió después de la guerra, a lo que la familia le suelta una mentira piadosa para no hacerlo sufrir pues su bando perdió y desde entonces están arrastrando la dictadura de Franco de ahí la portada.
Y eso me ha recordado a la cantidad de veces que las personas mayores con las que trabajo me han preguntado por personas fallecidas y mi estrategia es decir siempre que han salido un momentito a comprar, porque terminas antes, es más práctico, no puedes estar haciendo sufrir a alguien y hacerle revivir la muerte de una familiar todos los días, es preferible meterse en su mundo y soltarle una mentira... ¿o no? pues ahí radica el comienzo de la historia y que es lo que más me ha gustado, como una protagonista joven se le ocurre experimentar contándole al abuelo diferentes versiones de lo ocurrido para ver cómo reacciona el señor. Y hasta ahí os leo para que cojáis el libro vosotros mismos.
Luego la protagonista se lía a investigar sobre su propia familia en medio de un franquismo muy arraigado y sufriendo el silencio de aquella época. Es interesante pero al mismo tiempo se me empezó a hacer algo repetitivo pues creo que ya todos conocemos la historia, las consecuencias, las repercusiones y todo ese largo etcétera que seguimos arrastrando cincuenta años después de que se muriera aquel señor tranquilamente en su cama sin haber pagado por todas las burradas que se le ocurrieron hacer empezando por haberle negado un mínimo de educación a su país. Gracias por nada, Franco, no sé si te habrás reencontrado con mi bisabuelo al que interrogaron, torturaron y mataron los tuyos, pero si es así, que disfrutes de la eternidad.
Volviendo al libro, no sé hasta qué punto se hace justicia, se cuentan los hechos o se reabren heridas pero, yo que no viví ni la guerra ni la dictadura porque soy del 83 estoy ya harta de tanto franquismo y sobre todo de las injusticias porque, que a día de hoy no se hayan encontrado aún todas las personas desaparecidas, es decir, asesinadas en nombre de la dictadura, me parece cuanto menos deleznable, pero qué sabré yo que ya nací en democracia. En fin, dejo aquí mi reseña, no sé si os habrá gustado a vosotros pero yo lo he disfrutado como lectura de ficción demasiado basada en la realidad.
No hay comentarios:
Publicar un comentario
Nota: solo los miembros de este blog pueden publicar comentarios.