domingo, 11 de enero de 2026

Reseña: Toro, Suso de "Conta, Sherezade"


Conta, Sherezade

Suso de Toro



Sinopsis:
Luz asiste a un curso de creación literaria e decátase de que descoñece a verdadeira historia da súa familia, da súa vida, polo que decide utilizar a escrita literaria para reconstruíla. A investigación e o proceso de documentación que leva a cabo para crear esa súa novela vital vaille ir desvelando datos e acontecementos que xa estaban aí e agardaban agochados e silenciosos nalgún lugar da memoria. A reflexión sobre a literatura, o descubrimento de segredos familiares que proceden de tempos dunha guerra civil destrutiva a todos os niveis e a reconfiguración da propia identidade son os asuntos que se tratan en «Conta, Sherezade», unha novela que se vai construíndo mentres se le. Suso de Toro sorpréndenos cunha historia en que a literatura se converte en protagonista da propia novela e nun medio para comprender a vida.
Querido diario:

Conocí este libro a través de uno de los Clubes de lectura a los que asisto. Esta lectura me ha sorprendido gratamente, sobre todo la primera parte. 

El tema de la dictadura junto a otros como el Holocausto estoy un poco ya empachada de encontrármelo en libros pero bueno, se entiende. 

La narración es extrañísima, empieza en primera persona y luego de repente cambia a tercera y lo justifica porque la misma protagonista está escribiendo un libro y va cambiando conforme su profesor le aconseja, así que, además de ir contando la historia de forma un poco improvisada para mi gusto, además lo intercala con cartas al profesor y ya si eso te imaginas tú la respuesta, así que, no es autobiográfico, no es un libro de investigación, ni tampoco un thriller, no va estrictamente sobre la posguerra ni tampoco es una novela epistolar, pero al parecer funciona. 

Al comienzo de todo, que es lo que más me ha gustado, resulta que el abuelo de la protagonista que sufre un deterioro cognitivo no deja de preguntar qué ocurrió después de la guerra, a lo que la familia le suelta una mentira piadosa para no hacerlo sufrir pues su bando perdió y desde entonces están arrastrando la dictadura de Franco de ahí la portada. 

Y eso me ha recordado a la cantidad de veces que las personas mayores con las que trabajo me han preguntado por personas fallecidas y mi estrategia es decir siempre que han salido un momentito a comprar, porque terminas antes, es más práctico, no puedes estar haciendo sufrir a alguien y hacerle revivir la muerte de una familiar todos los días, es preferible meterse en su mundo y soltarle una mentira... ¿o no? pues ahí radica el comienzo de la historia y que es lo que más me ha gustado, como una protagonista joven se le ocurre experimentar contándole al abuelo diferentes versiones de lo ocurrido para ver cómo reacciona el señor. Y hasta ahí os leo para que cojáis el libro vosotros mismos. 

Luego la protagonista se lía a investigar sobre su propia familia en medio de un franquismo muy arraigado y sufriendo el silencio de aquella época. Es interesante pero al mismo tiempo se me empezó a hacer algo repetitivo pues creo que ya todos conocemos la historia, las consecuencias, las repercusiones y todo ese largo etcétera que seguimos arrastrando cincuenta años después de que se muriera aquel señor tranquilamente en su cama sin haber pagado por todas las burradas que se le ocurrieron hacer empezando por haberle negado un mínimo de educación a su país. Gracias por nada, Franco, no sé si te habrás reencontrado con mi bisabuelo al que interrogaron, torturaron y mataron los tuyos, pero si es así, que disfrutes de la eternidad. 

Volviendo al libro, no sé hasta qué punto se hace justicia, se cuentan los hechos o se reabren heridas pero, yo que no viví ni la guerra ni la dictadura porque soy del 83 estoy ya harta de tanto franquismo y sobre todo de las injusticias porque, que a día de hoy no se hayan encontrado aún todas las personas desaparecidas, es decir, asesinadas en nombre de la dictadura, me parece cuanto menos deleznable, pero qué sabré yo que ya nací en democracia. En fin, dejo aquí mi reseña, no sé si os habrá gustado a vosotros pero yo lo he disfrutado como lectura de ficción demasiado basada en la realidad.

miércoles, 7 de enero de 2026

Reseña: Melville, Herman "Moby Dick"

Publicidad: Mil gracias a La Otra H por este ejemplar gratuito. 

Colaboración: La editorial no me paga, solo me envía el libro. 


Moby Dick

Herman Melville



Sinopsis:
El encarnizado enfrentamiento entre el capitán Ahab y Moby Dick se ha convertido con el paso de los años en un lugar común de la literatura universal. La obra magna de Herman Melville narra el modo en el que una ballena blanca, símbolo de la obsesión autodestructiva, arrastra con hilos invisibles a la tripulación del Pequod hasta enfrentarla cara a cara con su destino. Sin embargo, del mismo modo en el que la inmensidad del océano oculta bajo la superficie todo un mundo submarino, la prosa del autor estadounidense sumerge sus redes en aguas profundas con intención de capturar la compleja esencia del ser humano.

«La ballena blanca me oprime. ¡Me aplasta! ¡Pero es lo que se esconde tras la máscara lo que yo persigo, el ente maligno que ha enterrado al hombre desde el principio de los tiempos!»
Querido diario:

Hay clásicos que envejecen muy bien y este es uno de ellos. ¿Quién no conoce la historia de la ballena blanca y el capitán obsesionado con ella? Bueno, puede que todo el mundo, pero muy pocos habréis disfrutado ya de su versión manga. Lo confieso, estoy totalmente enamorada de este formato, el 2025 lo cerré con muchas lecturas de mangas pero es que 2026 no se va a quedar corto, atentos porque llegarán muchos más clásicos manga. Ahí lo dejo. 

Parece como si antes escribieran las historias para enseñar valores, para transmitir moralejas. Esta no es una simple historia de marineros que se dedican a la caza de ballenas. El autor se sirve de una profesión muy peligrosa, en la que los hombres pasan meses o incluso años lejos de su hogar para conseguir ese preciado aceite con el que dar luz a los hogares. En una época en la que no habría electricidad, el aceite que se extraía de la grasa de las ballenas era muy importante. Tanto, que el personaje es capaz de llegar a donde haga falta para conseguirlo. 

Y aquí es donde el autor crea un personaje obsesivo, que se enferma de tanta venganza, rabia y le ciega hasta el punto de arriesgar su vida y la de toda su tripulación. Creo que el escritor intentaba transmitir la importancia del perdón, de olvidar el pasado si este lo único que consigue es hacerte daño. Muchas veces las personas sufrimos tanto por un hecho concreto que nos puede trastocar el resto de nuestra vida, como le sucede al capitán con la pérdida de su pierna en un encuentro con una gran ballena. 

La ballena representa ese mal que le ocasionó tanto sufrimiento que está dispuesto a cualquier cosa solo para conseguir la venganza. ¿Y la venganza qué trae? ninguna satisfacción ni recompensa, solo sufrimiento, dolor y en el caso de los protagonistas, una muerte segura. Por supuesto el narrador no es otro que Ismael, con ese principio de obra tan reconocido a nivel mundial y esto no es casual, pues el escritor necesitaría de alguien que sobreviviera a la tempestad para poder contar la historia, un personaje miedoso al principio, que supo superar su temor para hacerse valiente y finalmente acabar contando aquella travesía en la que casi pierde la vida. 

Creo que antiguamente tenían mucha fe en que las personas escarmentamos en cabeza ajena y como podemos comprobar cientos o incluso miles de años después, seguimos cometiendo los mismos errores que vemos en otros, así que, aunque la intención era buena, me parece que pocos son los que leen algo así, recapacitan y deciden seguir adelante dejando atrás aquél hecho del pasado que tanto les marcó. 

Todos tenemos una pata de palo y una ballena a la que perseguir en algún momento de nuestra vida. Yo tengo muy claro cuáles son las mías y es cierto que cuesta mucho perdonar, olvidar y seguir adelante cuando una parte muy humana dentro de ti te está empujando a buscar a esa maldita ballena y darle caza, pero, queridos lectores, no encontrarán alivio ni satisfacción en ese resultado. Con esta reflexión termino mi reseña y mi recomendación: por favor, más clásicos manga como este. ¡Son inmejorables!

viernes, 2 de enero de 2026

Reseña: Risco, Vicente "O porco de Pé"


O porco de pé

Vicente Risco


Sinopsis:
Aínda que o pretexto da obra é o ascenso de don Celidonio cara á cúspide da sociedade nunha Galicia caciquil, as súas páxinas son en realidae un cadro paródico amargo da época, onde o narrador dispara o torto e a dereito contra todas as ideoloxías, correntes artísticas, agrupacións políticas e estamentos sociais, para pintar unha imaxe global e esperpéntica da Galicia de comezos do século XX. Unha pintura que nos leva da risa á gatgallada en desacougo amargo. Estamos ante unha novela que reborda intelixencia e que continúa a conservar a súa actualidade, a súa vixencia e a súa frescura.
Querido diario:

Si no fuera porque eligieron este libro en el club de lectura, ni se me hubiese ocurrido acercarme a él y habría tenido razón. No he leído ni cincuenta páginas y se me ha atragantado. 

La lectura de O porco de pé me ha resultado difícil de disfrutar. Reconozco su valor histórico y entiendo que en su época fue una crítica social relevante, pero hoy día el humor que utiliza me resulta más ofensivo que satírico. La insistencia en burlarse del aspecto físico del protagonista, especialmente su gordura, me ha parecido innecesaria y cruel. Más que una crítica al sistema, muchas partes del libro parecen ataques personales sin mayor profundidad.

Me ha costado conectar con el argumento porque no hay una evolución clara, los episodios son repetitivos y el mensaje se vuelve redundante. Pienso que el autor tenía una idea interesante —la crítica al arribismo y la hipocresía social—, pero la ejecución, desde mi punto de vista, se queda corta o incluso contraproducente. En vez de invitar a reflexionar, a veces simplemente ridiculiza.

Aun así, me parece interesante analizar cómo una obra que fue transgresora en su momento puede hoy abrir otro tipo de debate: no solo sobre lo que critica, sino también sobre cómo critica. En ese sentido, O porco de pé funciona como una doble lectura: la de su tiempo y la que hacemos ahora desde una mirada más crítica y sensible.

Puntos críticos:

- La falta de evolución en la trama: se repiten situaciones y burlas.
- El lenguaje ofensivo y gordófobo, especialmente hacia el protagonista.
- Una sátira que hoy se percibe como más ataque personal que crítica social elaborada.
- Cómo ha envejecido el humor: lo que en su día se consideró agudo, ahora puede parecer cruel o vacuo.
- El libro es más interesante como documento de una época que como lectura placentera actual.

A mí personalmente no me ha hecho ninguna gracia. Tengo en cuenta que se escribió hace mucho pero me da la impresión de que el autor hace lo mismo que critica. Es decir, no predica con el ejemplo. Se burla sin más, a una persona que no parece haberle hecho nada y no critica algo que el protagonista haya hecho mal, sobre todo se mete con su aspecto físico, es cruel, no es gracioso ni satírico. Además es muy gordófobo, no para de insistir en lo gordo que está el protagonista y yo, como mujer gorda, me siento insultada. Me suele gustar la sátira, el humor negro y la crítica social pero yo no veo nada de eso aquí, veo ataques gratuitos sin contexto alguno. Me parece incluso que el autor le tiene envidia al protagonista.

Me da la impresión de que en su momento fue un libro que criticaba algo y, con el paso de los años, ahora criticamos lo que hizo el autor del libro, es como una especie de metacrítica, la crítica de la crítica y me está costando continuar la lectura porque llevo muy pocas páginas pero por lo que veo no me pierdo nada si no lo termino porque es todo el rato lo mismo, es decir, con un relato breve habría conseguido lo mismo, al final es un sinsentido de insultar por insultar y me preguntaba qué me estaré perdiendo si no sigo leyendo, le he preguntado a la IA y su respuesta ha sido directa: NO.

El libro mantiene el mismo tono burlón y repetitivo durante toda la novela. Hay algunas escenas nuevas, pero no cambia de enfoque ni ofrece giros importantes. Es más un desfile de caricaturas y ataques mordaces que una historia con evolución o desarrollo de personajes.

Si te pasó lo mismo y no conectaste en las primeras páginas, es muy probable que lo demás te resulte más de lo mismo. Así que, primer abandono del año. 

jueves, 1 de enero de 2026

Reseña: Reboiras Loureiro, Óscar "A agonía das folerpas"

A agonía das folerpas
Óscar Reboiras Loureiro



Sinopsis:
A aldea de Salgueiro leva décadas abandonada.

A súa propietaria, a Xunta de Galicia, decide convertela nun complexo turístico. En pleno Parque Natural do Xurés, e afastada de todo, é o enclave ideal para descansar. Ou para que un asasino en serie enterre as súas vítimas.

Unha noviña xornalista chega por casualidade ao lugar. O que en principio é un achado arqueolóxico, convértese nun suceso que revoluciona a actualidade informativa.

A agonía das folerpas xunta todos estes ingredientes e, sobre todo, as vidas dos seus protagonista. Tres seres solitarios que buscan, cada un ao seu xeito, evadirse dunha existencia baleira. Tres persoas que non semellan encaixar e que, non obstante, acaban formando equipo co obxectivo de descubrir que esconden as mortes de Salgueiro.
Querido diario:

Creo que he empezado bien mi año lector, hoy he terminado "las folerpiñas" que es como he apodado a este libro. Es la lectura que hemos hecho en clase de gallego (celga 4) y no te imaginas lo mucho que he aprendido en estos tres meses de clases, dentro de unas semanas comenzaré otro cuatrimestre y obviamente seguiré trayendo lecturas. 

Esta novela creo que es el tercer libro que he leído en gallego, después de "O Principiño" y "Punto de araña" que lo reseñé hace poquito. Cada vez me atrevo más a leer pero no a escribir, por eso me temo que esta reseña la voy a redactar en castellano sin hacer trampas, porque podría pedirle a una IA que me la traduzca pero no le veo el fuste. 

Esta lectura se ha llevado un Premio de Novela Galicia Rural 2022 y creo que se lo merece. Empezamos a leerlo a dos capítulos por semana pero nos pilló el toro y la segunda mitad me la he zampado en dos días. El ritmo es muy bueno, de capítulos cortos, la encuadran dentro de la novela negra rural. Pero sabes que yo no soy muy de etiquetas. 

La protagonista es una chica normal, como tú y como yo, en lugar de ser el inspector de policía o similares. Está ambientada en un lugar real que, sintiéndolo mucho, a día de hoy creo que está abandonado, se trata de la aldea Salgueiro y por todo lo que he leído siento que he estado ahí, recorriendo sus caminos y admirando sus paisajes. 

El "caso Salgueiro" es muy interesante, sucede en dos líneas argumentales separadas por bastantes años y a mí me ha emocionado a veces e intrigado en otras. Muy bien hilado... no os voy a desvelar nada del final, pero sí voy a decir que para una persona castellanohablante me ha sido bastante fácil seguir la lectura y he aprendido cantidad de léxico y gramática gracias a esta lectura. Así que, solo me queda seguir dando gracias al autor, a la editorial y sobre todo a mi profesora Azucena por todo su esfuerzo en enseñar y ese amor que tiene por la lengua. ¡Gracias!